Carta do alén, artigo de Mercedes Gualteria Pintos Barreiro, premiado co accésit que representa unha pluma de bronce no I Certame Raimundo García Domínguez, Borobó.

No ceo non é doado atopar coñecidos, ao vastísimo espazo hai que sumar que moitos somos os benaventurados. Costa crelo mais, como di a cantiga popular, Deus todo o perdoa. Aquí cada quen anda ao seu: Don Ramón segue arredor de si tratando de rematar a historia do país, estalle custando pois desde que el falta, mudou moito; Castelao sempre cismando en Galicia é o que pior o leva, desespérase con tanto decreto antigalego e está organizando as ánimas sen nome que gardaron as fontes purísimas do noso xenio para mandar esa infinda moitedume de luciñas a defender a lingua; don Álvaro montou unha rebotica á que acoden os feirantes a latricar e tomar unhas cuncas, ás veces da unha volta ata Carcasona ou achégase a Verona para saudar á súa querida Xulieta… e así pasamos o tempo.

Pero quería contarlles a xuntanza que tivemos o pasado un de agosto ao cumprírense 58 anos dunha visita de Walter Starkie a Compostela para participar no IX Curso de Verán da Universidade, onde disertou sobre música. Á noitiña, despois da instrutiva palestra, os membros da Asociación da Prensa ofrecémoslle unha homenaxe á que se sumaron distintas personalidades: o Marqués de Figueroa, Álvaro Ruibal, Sánchez Harguindey ou García Sabell. O ágape tivo lugar en El Bombero e, mentres saboreamos as sabrosas anécdotas que nos ía debullando o director do Instituto Británico referidas ao Camiño de Santiago que tantas veces percorreu, Antón Fraguas notou un nerviosismo na casa pouco habitual. Fomos á cociña e dona Carmen, que estaba dándolle a volta á sexta e derradeira tortilla, díxonos toda entusiasmada que acababa de ser avóa, xa que “cando entraba pola porta ese señor inglés tan simpático” nacera a primeira neta. Starkie axiña se ofreceu a ser o padriño. Rematada a cea, acompañamos ao irlandés ata a Residencia, alí colleu o seu violino e interpretou unha melodía que atopara en Croacia, inspiradora da Pastoral de Beethoven. Foi a primeira nana adicada a Gualteria.

Este ano celebramos o aniversario daquel encontro, estabamos todos, repetimos as tortillas que nos souperon a gloria (a viúva do Bombeiro non perdeu as mañas) e de novo don Gualterio lembrou co seu instrumento á afillada que segue por aí abaixo. Se a vedes, dádelles saúdos.
                                                                                                           Borobó