Hoxe procuro erguer esta columna de 2400 caracteres, cunhas 400 palabras e 30 liñas, en honra e lembranza do ilustre mestre de xornalistas Raimundo García Domínguez, “Borobó” (Pontecesures, 1916-Santiago de Compostela, 2003), que foi aglutinador da transcendente xeración de La Noche, ao acoller nese desaparecido xornal vespertino aos escritores e intelectuais máis relevantes dunha Galicia silenciada á forza, en plena travesía da longa noite.
Mesmamente para galardoar un artigo inédito, de dimensións semellantes a este (de entre 2200 a 2400 caracteres), a Asociación de Periodistas de Santiago (APSC) convoca o I Premio Raimundo García Domínguez “Borobó”, enmarcado nun “Certame e Xornada sobre Periodismo de Opinión”, que se desenvolverá na segunda quincena de outubro (as bases pódense consultar en www.periodistascompostela.org ). O galardón non quedará deserto e dótase de 4.000 euros, máis unha peza que representa unha ‘Pluma de Ouro’. Seica poderán outorgarse dous accesits sen dotación económica, con trofeos semellantes en prata e bronce. O certo é que quizais non haxa recompensas tan gorentosas coma esta para un só artigo de opinión: a uns 10 € cada palabra e a máis de 130 € cada liña. Semella, pois, que a APSC anda a buscar unha columna de ourivería periodística; unha xoia digna de ser premiada co nome de “Borobó”, quen por certo, cos seus ‘Anacos’ de cada día, foi un articulista ben documentado, de prodixiosa memoria e cun elegante, ameno e áxil estilo literario.
En suma, cómpre resaltar que os periodistas veteranos deste país honramos a Borobó coma un digno persoeiro deste oficio. E desexamos tamén que sexa lembrado polas xeracións máis novas e mesmo polas vindeiras. Abonda con sinalar que Raimundo García Domínguez durante a Guerra Civil foi comisario do exercito republicano; soportou estoicamente as persecucións da ditadura e, grazas á protección dalgúns liberais agachados naquel réxime, chegou á dirixir os diarios composteláns desde 1958 a 1965, sen renunciar nunca as súas conviccións fondamente democráticas. E así, acollidos daquela por “Borobó”, Xosé Luís Méndez Ferrín, Xesús Alonso Montero, Salvador García-Bodaño, Xosé Luís Franco Grande ou Xosé Manuel Beiras, xunto a outros, asemade implacablemente marxinados, puideron albiscar camiños de liberdade de expresión en La Noche, naquel inmenso deserto disposto polo poder ilexítimo, atosigante e sen saídas.
Artigo do xornalista Benxamín Vázquez publicado en Xornal.com o 21 de xullo de 2009
